Deze website maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie over de cookies waarvan deze website gebruik maakt klik hier.
Door verder op deze website te surfen geeft u de toestemming aan Minoc Data Services om cookies te gebruiken. verder gaan Created with Sketch.

Review OnePlus Two: 1+1 is niet twee

Met de One liet OnePlus een beest van een smartphone op de wereld los. Het is helaas net dat succes dat de opvolger een beetje licht doet uitvallen.

 
  • Score:   7/10
  • Prijs: €349 (16GB) of 399 (64GB)

Bespreking

PRO

  • enorm krachtig
  • goede prijs
  • goede batterij
  • groot en aangenaam scherm

CONTRA

  • vingerafdrukscanner moet beter
  • OxygenOS is geen toegevoegde waarde
  • enkel verkrijgbaar met invite
  • scherm voor sommigen misschien te groot

Houd je vinger aan de pols van de technologiesector. Ontvang elke dag het laatste nieuws, tips, duiding en reviews in je mailbox.


Zo kan je een valse foto herkennen: de échte OnePlus Two heeft een lasersensor onder de camera.

Zo kan je een valse foto herkennen: de échte OnePlus Two heeft een lasersensor onder de camera.

Misschien beginnen met een nuancering: de OnePlus Two is bijna net zo beestig als zijn voorganger. In de benchmarktests (zie hieronder), liet hij bijvoorbeeld de Sony Xperia Z3+ achter zich, een toestel dat dubbel zo duur is. Dat is op zich heel erg indrukwekkend, en ik ga zeker niet ontkennen dat je enorm veel waar voor je geld krijgt, maar wie verder kijkt dan een eerste (korte) indruk, merkt al snel enkele gekartelde randjes op aan het verder mooie design.

De voorbije week zag ik vele zogenaamde ‘hands-on’ ervaringen de revue passeren, meestal van blogs die langsgingen op één van de negen locaties ter wereld, waar ze enkele minuten konden doorbrengen met de Two. Helaas missen die vaak elke nuancering, want de realiteit is dat er nog veel werk aan het toestel is.

In de benchmarktests presteerde hij heel sterk, en liet hij zelfs de Z3+ achter zich; een toestel dat 750 euro kost.

In de benchmarktests presteerde hij heel sterk, en liet hij zelfs de Z3+ achter zich; een toestel dat 750 euro kost.

Zachte waren

De OnePlus One stond als een huis: geweldige specificaties, geweldige gebruikservaring en geweldige software. CyanogenMod werkt verslavend voor hen die alles in de hand willen hebben. OxygenOS, het besturingssysteem dat OnePlus zelf heeft ontworpen met hulp van hun fanbase, is nog niet genoeg doorbakken. Je kan lang niet zoveel aanpassen als bij de One, tussen schermen scrollen hapert soms(!) en de ‘eigen toevoegingen aan de pure android-ervaring die het beste in het toestel naar boven halen’ vallen nogal licht uit.

Concreet komt die ‘eigen toevoegingen’ neer op iets dat ze bij OnePlus de ‘Shelf’ noemen. Wie helemaal naar links scrollt op het startscherm, komt terecht op een extra pagina met meest gebruikte apps, meest gecontacteerde personen en een aantal snelkoppelingen naar apps die je daar zelf in widgetvorm tussenzet. Een leuke toevoeging, maar niet meer dan dat.

Ondanks de hitte van de batterij, was het erg aangenaam om Fallout Shelter te spelen op het grote scherm.

De Shelf geeft terecht aan dat ik fan ben van Netflix en Fallout Shelter.

Ik geef toe dat ik daarnaast CyanogenMod gewoon enorm hard miste. De OnePlus Two draait met (relatief veel) succes op Lollipop, maar meer valt er niet over te zeggen in positieve zin. Hier en daar is Oxygen zelfs nog vrij instabiel: de eerste dag dat ik ermee op stap was, crashte het systeem twee keer. Het meest labiele aan het ding lijkt de wekkerfunctie: één keer op twee moest ik hem heropstarten nadat ik de wekker had afgeduwd: hij was vastgelopen.

Harde waren

Het werkgeheugen van 4GB is voortreffelijk: de Two bolt vlotjes door het leven, en met 64 GB intern geheugen, zal je niet snel ruimte tekort komen. Helaas kan ik geen uitsluitsel geven of dit ook genoeg is voor de 16GB-versie. Die komt met ‘slechts’ 3GB aan RAM-geheugen. Enkel de toekomst zal kunnen uitwijzen of je die 4GB RAM echt nodig hebt.

Dat de gebruikte Snapdragon 810 problemen ondervindt, weet intussen iedereen. Wil je een flagshipkiller zijn, dan begrijp ik dat je niet veel meer keuze hebt dan dezelfde processor te gebruiken, maar het is toch erg jammer. Qualcomm zelf beweert dat het de problemen heeft aangepakt met een software update, maar dat excuus raakt kant noch wal: je hardware trager maken opdat hij zo minder warm kan worden, dat is valsspelen. En dan nog kan het soms heel oncomfortabel zijn om de OnePlus Two opnieuw in je broekzak te steken.

Bij Cyanogen zou je dit kunnen oplossen door je processor trager te laten werken (zo kon je de One laten draaien op 1 GHz in plaats van de standaard 2,5 GHz), maar Oxygen geeft je die mogelijkheid niet. Tenzij je je toestel gaat rooten, om vervolgens te morrelen aan dingen waar de gemiddelde gebruiker best afblijft.




Een andere nieuwigheid die OnePlus ook meteen heeft meegenomen, is de usb type-C. Hip, handig want je moet nooit meer sukkelen met de juiste kant te zoeken, maar voorlopig nog altijd een tikje vervelend. Voorlopig ben je één van de (erg) weinigen die dit nieuwe type ondersteunt, en dat wil zeggen dat je altijd je eigen kabel moet meenemen. Ben je jouw kabel vergeten, dan is er geen enkele vriend of collega die jou uit de nood kan helpen.

“Mijn vingertop werkt niet”

Eén van de functies waar ik erg naar uitkeek, was de vingerafdrukscanner. Die werkte naar behoren, maar in iets minder dan de helft van de gevallen moet je toch twee of meer keren proberen eer het werkt. De functie werkt voorlopig enkel voor je scherm te ontgrendelen, voor de rest zal je altijd je wachtwoord apart moeten ingeven. Dat lijkt mij een onderwaardering van de mogelijkheden van een scanner die best wel oké is. Vergelijken met die van de iPhone is echter zinloos.

De scanner dubbelt ook als ‘homeknop’, en dat valt meer tegen. Dat werkt bijna nooit van de eerste keer, en is een merkbare achteruitgang tegenover zijn voorganger. De andere knoppen voelen dan wel fijner aan, de homeknop blijft voor mij toch een probleem. Ja, je kan met Android 5 instellen dat die knoppen op het scherm verschijnen, maar ik verkies daar toch fysieke knoppen voor.

De batterij is meer dan behoorlijk en zal je makkelijk de dag doen doorkomen, voor minder intensieve gebruikers zouden dat er makkelijk twee of zelfs drie moeten zijn. Wie snel wat moet bijladen, kan ongeveer de helft bijladen op een uur. Nochtans is er geen specifieke ‘quickcharge’-functie voorzien.

De camera ten slotte, liet mij een beetje op mijn honger zitten. De One toonde dat er heel veel mogelijk is voor een beperkt budget, maar de Two lijkt niet echt een vooruitgang te zijn. Ja, je krijgt een laserscanner, maar tenzij er weinig licht is, zal die je niet veel bijbrengen. En je kan dan wel makkelijker scherpstellen in het donker, foto’s nemen met een flits levert nog steeds de slechtste resultaten op, ook al heb je een toestel van een gaziljoen euro.

Uiterlijk

IMG_20150819_144718Het scherm valt groot uit. Dat is de meest gehoorde reactie bij het bovenhalen van dit toestel. Anderen, die vertrouwd zijn met de One, zijn dan weer verbaasd dat het scherm even groot is als dat van de voorganger. Voor sommigen is de 5,5 inch misschien overdreven, maar ik kan je verzekeren dat grote schermen steevast verslavend werken. Met een resolutie van 1080p Full HD (1920 x 1080 pixels), 401 ppi, kom je sowieso niets te kort.

Qua uiterlijk merk je dat er overal wel een duidelijke lijn zit in het design. Ook de OnePlus Two komt, net als de 64GB One met een ‘Sandstone’ achterkant. Dat ziet er best wel mooi uit, maar het voelt ook na een week nog wat raar aan. Het grootste verschil met de One zit hem in de randen: de bezels zijn veel minder opvallend, ook al lijkt het nog steeds alsof je scherm te groot is voor de achterkant.

Dit keer kan je wel die achterkant (half) verwijderen om je simkaart weg te stoppen, maar het valt meteen op dat de achterkant niet meer is dan een plastic cover. Meer heb je ook niet nodig wanneer alles, maar echt alles, binnenin hermetisch afgesloten is. Het enige nut van de verwijderbare achtercover, is niets meer of minder dan de simkaart plaatsen. Het lijkt wat verspilde moeite.

Aan de zijkant zit ten slotte nog een extra knop die je makkelijk door geluidsprofielen helpt bladeren, zoals bij een iPhone. Uitermate handig aangezien ik het bij Lollipop meer gedoe vind om mijn gsm op stil te zetten dan dat bij 4.4.4 het geval was.IMG_20150819_144447

Conclusie

De OnePlus Two was een toestel waar we met heel de redactie erg naar uitkeken. Alle vernoemde problemen zorgden er echter voor dat het enthousiasme danig bekoelde. Ik stelde na mijn testperiode voor of iemand anders hem ook eens wou proberen, maar niemand hapte toe. Ook ik ga met een zeker gevoel van opluchting terug naar mijn OnePlus One, een toestel dat er op elk vlak gewoon staat.

Er is wel nog hoop: naar verluidt zou Cyanogen zijn Mod 12.1 (gebaseerd op Android 5.1) ook uitbrengen voor de Two, wat een heuse verbetering zou zijn. Helaas was ik niet zo vrij dat ik de alternatieve software mocht proberen op dit testtoestel, maar hoop doet leven.

Verder mag je mij niet verkeerd verstaan: de OnePlus Two is een beest van een toestel, tegen een meer dan aanvaardbare prijs. Maar het loont zeker de moeite om ook even te kijken naar de LG G3, die wat ons betreft toch net iets meer waarde kan brengen voor je geld. Of je koopt gewoon een OnePlus One: nog steeds een heel erg sterke prijs voor een nog veel sterker toestel.




Lees meer over : lg g3 | mobiel | oneplus one | oneplus two | snapdragon | sony xpreia z3 plus | z3